Zmagania z codziennością

Zaliczyliśmy dziś sesję "brzuszkową" :) Myślałam, że po tym, jak przez ponad rok stawałam wyłącznie po tej drugiej stronie obiektywu dziwnie będzie pozować do zdjęć - wcale nie. Z Gosią w zakresie fotografii nadal rozumiemy się bez słów i nie wyobrażam sobie nikogo innego w roli "naszego" fotografa. Poza tym zwyczajnie cieszę się, że mogłyśmy się spotkać i spędzić razem czas, nie widziałyśmy się chyba z rok... Efekty sesji widziałam na razie tylko w aparacie i zapowiadają się pięknie, po Nowym Roku zobaczymy, co z tego wyszło rzeczywiście, ale jestem pewna, że będziemy zadowoleni.

No i po raz tysięczny zakochałam się w swoim Mężu, rano obawiałam się marudnego humoru pt. "wstałem o 6, w nocy pies nie dał mi spać, śnieg sypie, dajcie mi wszyscy święty spokój", a ostatecznie było... czule, troskliwie, miłośnie i tak, że mogłabym go zacałować na śmierć na środku studia. Bo dziś Międzynarodowy Dzień Pocałunku, tak przy okazji ;)

4 lata, których nie oddałabym za nic na świecie... Dziękuję! I KOCHAM :*

Dopiero po 3 latach związku zwróciłam uwagę, jak małe są moje stopy przy stopach mojego Męża. I że potrafię po rytmie jego oddechu poznać, że zasnął. Niesamowite, że ciągle można odkrywać coś nowego. Wiem, że to śmieszne, ale dla mnie naprawdę fascynujące - dla mnie, czyli dla osoby, która do tej pory w każdym związku po pół roku umierała z nudów ;)

***

A tak z innej beczki: ponieważ mój komputer odzyskał "głos", na nowo napawam się możliwością słuchania muzyki. Od kilku dni co druga słuchana przeze mnie piosenka to:

Kiedy wychodzę do pracy, mój Mąż budzi się na chwilę i uśmiecha. To uśmiech zadowolenia, że udało mu się zobaczyć mnie jeszcze zanim zniknęłam za drzwiami. Z tym rozkosznym uśmiechem mówi "pa!" i z powrotem zasypia. Jedno krótkie "pa", które sprawia, że będę tęsknić za nim cały dzień...