Zmagania z codziennością

Czekamy na wyniki biopsji tarczycy mojej mamy. Kciuki, modlitwy i wszelkie inne zabiegi mające sprowadzać szczęście - mile widziane.

Maks waży już 4400 g. Po drugiej wizycie u neonatologa pani doktor stwierdziła, że właściwie nie ma potrzeby, aby nadal pozostawał pod opieką poradni neonatologicznej, choć oczywiście jeśli tylko będziemy chcieli, to skierowanie pozostanie aktualne do końca roku. Z gorszych wiadomości to niestety nabawił się przepukliny pępkowej. No i od niedzieli tak daje do wiwatu, że chodzimy z oczami na zapałkach. Nie śpi praktycznie wcale, ani w dzień, ani w nocy. Najdłuższe drzemki trwają po pół godziny, w nocy śpi jedynie położony na moim albo Arka brzuchu. Już drugiej nocy zdecydowaliśmy się na tryb zmianowy i gdy jedno zostaje z Małym, drugie idzie do drugiego pokoju przespać się chociaż te 2-3 godziny. Podejrzewamy dalsze problemy brzuszkowe, choć bez większego przekonania, raczej z braku innych pomysłów - dziś dostaniemy nowe lekarstwo, może to coś pomoże.

No i "last but not least" - dzisiejsze wielkie wydarzenie! Moja "córeczka", przyjaciółka z którą znam się całe życie WYSZŁA ZA MĄŻ!!!

Kochani, jeszcze raz z całego serca Wam gratuluję i życzę wszystkiego dobrego! Bądźcie szczęśliwi - bo to będzie oznaczało, że macie wszystko, czego Wam potrzeba.

Jeśli chodzi o wrażenia ze ślubu cywilnego, to muszę powiedzieć, że jestem miło zaskoczona. Spodziewałam się, że to ceremonia bardziej... hmm... pozbawiona emocji, oficjalna, "urzędowa". A było naprawdę pięknie!

To efekt uboczny nietypowej sesji zdjęciowej - robiłam dziś zdjęcia modelce w... mojej sukni ślubnej. Pewnie dlatego pół dnia chodzi za mną "Tak jak malował pan Chagall" w wykonaniu Młynarskiego?

"Już zmierzony ślubny strój,

Chudy krawcze, atłas krój

I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul!

Gdy wypieścisz ślubną suknię,

W mig o srebro srebro stuknie,

A ty żyć będziesz- ech, jak ten król...

A zakochane oczy lśnią,

Otula się liliową mgłą

Zapomniany świat i płynie, płynie w dal..."